Enges Daags tauchen nieft dem Héngerjuck komesch buuschteg Déieren op. Séier stellen d’Hénger Reegelen op, well dës friem Déiere jo bestëmmt geféierlech sinn. Sou soll de Kontakt op e Minimum gehale ginn. E klengt Jippelchen ass do awer ganz anerer Meenung…
Eng léif Geschicht iwwer Akzeptanz an Zesummeliewen.
Enges Daags tauchen nieft dem Héngerjuck komesch buuschteg Déieren op. Séier stellen d’Hénger Reegelen op, well dës friem Déiere jo bestëmmt geféierlech sinn. Sou soll de Kontakt op e Minimum gehale ginn. E klengt Jippelchen ass do awer ganz anerer Meenung…
Eng léif Geschicht iwwer Akzeptanz an Zesummeliewen.
„Oh, wie schön ist Panama”, dem Janosch säi Kannerbuch-Klassiker, läit hei an der lëtzebuergescher Iwwersetzung vir.
De Bier an den Tiger mat senger Tiger-Int maache sech op de Wee no Panama, an d’Land vun hiren Dreem. Si erliewen allerhand ënnerwee, mä „wann een e Frënd huet, da brauch een näischt ze fäerten”.
D’Nefertiti ass eng jonk Nilpäerd – Madamm, déi näischt fäert an net laang zéckt. Enges Mueres mécht si sech op de Wee, fir eng nei Taass ze kafen. Mä en Nilpäerd am Här Grëff sengem Parzeläinsbuttek ass genee sou eng Katastroph wéi en Elefant.
De Lars, de klengen Äisbier, duerf fir déi éischte Kéier mat sengem Papp an d’grousst Äis, bei d’Mier. Deen anere Moien, wéi hien erwächt, ass hie ganz aleng op enger klenger Äisinsel. Wéi déi kleng Insel schmëlzt, kann hie sech nach just op e Faass retten. Dat ass den Ufank vun enger grousser Rees.